En wat voor nieuws!

Gisteren, 8 oktober, is ANNA geboren!

Eindelijk, nadat Marjon 2,5 maand thuis stil gezeten heeft, begonnen ‘s nachts de weeën. Weliswaar nog steeds te vroeg, maar nu was het na ruim 36 weken, en kon de geboorte dus "gewoon" plaats gaan vinden. Toevallig hadden we die morgen toch al een bezoek naar het ziekenhuis gepland, om te kijken of de baby nog gedraaid kon en moest worden, want ze lag noog steeds verkeerd om. Toen Marjon ‘s morgens vroeg belde om te zeggen dat ze weeën had, konden we dus gelijk komen…

Daargekomen bleek dat de baby verkeerd om lag, met de voeten naar beneden, en hoewel we er voor hadden kunnen kiezen om Anna "normaal" geboren te laten worden, hebben we, met in het achterhoofd de ook al niet probleemloze geboorte van Marij, ervoor gekozen om het met een keizersnee te doen.

Tja, en toen die beslissing een keer genomen was, ging het allemaal snel…

De voorbereidingen voor de operatie werden gemaakt, en voor we er erg in hadden kwamen ze Marjon al halen om de OK in te gaan.Daar mocht ik me even later ook melden, en voor dat we het wisten, hoorden we gehuil van achter het doek vandaan komen en werd Anna in onze armen gelegd…Daarna mocht ik met de verpleegster mee om voor Anna te zorgen en werd Marjon verder behandeld.

Nadat ze gewogen, gemeten en schoongemaakt was, mocht ze lekker bij papa liggen om bij te komen van de schrik…

/p>

En toen Marjon van de OK af kwam, mocht ze natuurlijk meteen bij mama liggen…

Nadat iedereen een beetje tot rust was gekomen, werd Anna een beetje schoongemaakt, aangekleed en van een naambandje voorzien.

Daarna ben ik naar huis gegaan om iedereen te bellen en van alles te kunnen regelen enzovoort…

Toevallig waren pa en ma Monna al onderweg hiernaartoe, omdat ik eigenlijk vandaag weer weg zou moeten voor vijf dagen, dus met niet in te halen voorsprong waren zij verreweg de eerste die op visite kwamen!

Toen ze er ‘s middags waren zijn we met z’n allen naar het ziekenhuis gegaan, waar Marjon inmiddels op de zaal lag.

Marij was nu dus echt een grote zus, en de baby was uit de buik!

En oma natuurlijk maar wat trots op haar nieuwe kleinkind!

Ach, en papa zelf ook natuurlijk…

Tot zover even dag 1, de rest kunnen jullie wel raden… (moe, slapen enzo…)Binnenkort meer!!!

Pfff….

Na bijna 2 weken is Marjon vandaag weer uit het ziekenhuis gekomen. Ze moest er wel de hele dag op wachten voor de dokter eens tijd had om haar te ontslaan, want het was een beetje druk; er werden aan de lopende band baby’tjes geboren… Het leek wel een babyfabriek daar, volgens Marjon.

Maar goed, ze is weer van de medicijnen af en mocht dus vandaag naaar huis. Eindelijk weer lekker bij elkaar met het hele gezinnetje. Ze mag verder wel niks doen, behalve van het bed naar de bank, dan een keer naar de w.c. en vervolgens weer naar bed, maar in ieder geval is ze weer thuis. Morgen gaat Marijke weer naar huis en komen ons pap en mam de corvee overnemen, dus voorlopig is dat allemaal geregeld. En dan moet ik donderdag weer voor 5 dagen naar Mallorca, daar heb ik nu dus echt ff geen zin in, maar ja, het zal moeten…

Gelukkig daarna weer een beetje meer vrije tijd, en dan hoop ik dat Marjon ook weer een beetje hersteld is… Nou ja, dat zullen we dan wel weer zien, vandaag is het in ieder geval een beetje feest!

Sorry, sorry dat het zo lang geduurd heeft, maar er was op een gegeven moment zo veel te vertellen, dat ik niet meer wist waar ik moest beginnen, en dan komt er dus niks mer van terecht…

Eerst maar even het goede nieuws: voor wie het nog niet wist; Marjon is weer in verwachting! eind oktober verwachten we ons tweede kindje!

Tja, en toen had hier een heel vrolijk verhaal moeten komen over Marij haar 2e verjaardag, maar dat pakte even iets anders uit…

Alles begon goed, de opa’s en oma’s waren mooi op tijd hier (zondag en maandag), en dinsdag zouden we dan de laatste voorbereidingen treffen, tot Marjon zei; "ik voel me toch niet zo lekker", waarna ze even de auto pakte en naar de dokter ging. Een uurtje later belde ze op; de weeen waren begonnen (5,5 maand!) en ze moest met spoed naar het ziekenhuis. Tja, daar stond ik dan, met Marij, zonder auto in de grote, boze stad… Gelukkig waren in dit geval de hulptroepen nabij; ons pap en mam gebeld, en die kwamen natuurlijk meteen. Mama paste even op Marij op, en ik met ons pap naar het ziekenhuis.

Daar kreeg Marjon weeenremmers, en moest ze voorlopig volledige rust houden.

De volgende dag, op Marij haar verjaardag, belde Majon ‘s morgens op dat het gelukkig al een stuk beter ging. ‘s Morgens hier met de opa’s en oma’s de cadeautjes uitgepakt, en ‘s middags met het bezoekuur met z’n allen naar het ziekenhuis om daar samen de taart aan te snijden en lang zal ze leven te zingen…

We hadden er toch iets anders bij voorgesteld…

Maar gelukkig gaat het nu allemaal de goede kant uit, de medicijnen worden afgebouwd en als het allemaal meezit mag ze morgen of overmorgen weer naar huis. En daar zal ze dan de komende 3 maanden wel héél rustig aan moeten doen, dus hoe we dat weer gaan oplossen… Nou ja, dat zien we dan wel weer.

Eerst maar weer gezond thuis zien te komen!

p.s. update van 26-7:

Nadat de medicijnen afgebouwd waren, en alles de goede kant op leek te gaan, gingen we donderdag ff in het koffiezitje met z’n allen een kopje koffie doen.

Dat was alweer teveel van het goede; de weeen kwamen ‘s avonds terug, en Marjon zit nu weer aan de medicijnen.

Nu moet ze in ieder geval het weekend nog blijven en is onze schatting dat als alles verder goed gaat dat ze dinsdag of zo weer naar huis mag…

Wordt vervolgd…

Tja, dan moet je voor 5 dagen weg om te werken, en dan zit je na dag één alweer twee dagen vrij te wezen in Wenen…

Sorry hoor, ik kan het ook niet helpen!

Maar hoewel ik al verschillende keren in Wenen was geweest, was het voor mij de eerste keer dat ik de stad eens kon bekijken, en zo ging ik met Kristian en Franzie op een mooie zaterdag "spazieren" in Wenen. Nou is Wenen toch wel aardig groot, je loopt niet in zeg maar een uurtje door het hele centrum en om alle bezienswaardigheden te bekijken heb je volgens mij wel een weekje nodig, maar vol goede moed gingen we voorafgegaan door onze reisleider Kristian op weg om al dat moois eens te bekijken.

Aangezien die al vaker in de stad was geweest, bracht die ons meteen bij een van de highlights; de Stephansdom, waarvan ik vooral het dak erg mooi vond. Binnen zijn we niet geweest, dus daar kan ik niks over zeggen…

Daarna zijn we een beetje door de stad aan het zwerven geweest, en kwamen we voor het Albertina- museum te staan. Er was een tentoonstelling van Monet en Picasso die ik graag had gezien, maar ja, we moesten de hele stad nog.

Toen werd het tijd voor koffie, met iets lekkers natuurlijk, dus dan ben je eigenlijk wel verplicht bij Sacher te gaan kijken

En hoewel het wel aan de prijs was, tja, je leeft maar één keer en dan heb je wél échte Sacher-torte!

Daarna zijn we weer een tijdje gaan zwerven en kwamen we bij de gebouwen die Kaiser Franz 1 heeft laten bouwen. Zoals daar onder meer is de Bibliotheek…

Een van de vele andere beroemde inwoners die de stad heeft gehad, was Mozart, dus van het monument ter zijner ere ook maar een kiekje gemaakt, met het reisgezelschap op de voorgrond…

Daarna door het park gewandeld, en nog maar een foto van die twee, die echt niks met elkaar hadden! (zeiden ze…;) Toevallig op de achtergrond het parlement!

En daar hoorden we in de verte Live-muziek! Ierse folk-music, dus wij maar eens op zoek. En daar stond een tent, waar ter ere van St. Patricksday (2 dagen later) alvast een voorproefje genomen werd op wat nog komen moest. En aangezien we wel weer genoeg cultuur gesnoven hadden, werd het tijd voor een andere culturele ervaring, een Guinnes voor de dame en wat Kilkenny’s voor de heren… Muziekje erbij, (echte fiddel, banjo, tin whistle, draailier zelfs!) en dan weten de kenners genoeg… De stemming zat er goed in!

Toen we weer buiten kwamen, zag het parlement er heel anders uit…

Daarna natuurlijk nog een echte Wiener-schnitzel gegeten, met apfelstrudel toe, en nog een afzakkertje genomen in de Bermuda-driehoek, een van de uitgaansbuurten van Wenen. Ook daar weer live muziek, alhoewel dit locals waren en ik ze niet kon verstaan (zelfs niet als ze engels zongen!;)) Toen naar het hotel, en natuurlijk misten we de trein die voor onze neus wegreed, dus met een uurtje vertraging zat ons dagje wenen er op. De volgende dag regen, dus behalve om te eten het hotel niet uit geweest… Tja, het kan verkeren…

In het zomerseizoen wordt er in het algemeen meer gevlogen dan in de winter, en dan gaan er dus vanuit de diverse basissen vliegtuigen vol rechtstreeks naar de bestemming. Maar in de winter is de spoeling dunner, dus hoe hou je dan je vluchten rendabel?

Air Berlin heeft dit opgelost door in de winter in Nürnberg een hub op te richten. Dit wil zeggen dat er vanuit alle duitse basissen waar Air Berlin vanaf vliegt, er ‘s morgens een vliegtuig naar Nürnberg gaat, daar worden alle passagiers uitgeladen en herverdeeld, waarna de vliegtuigen weer vol doorvliegen naar de diverse bestemmingen.

Nou is er op Nürnberg verder ook weer niet zo heel veel te doen, dus als het winterseizoen begint, en de Air Berlin kisten stromen daar binnen, dan is het voor hen ook weer ff omschakelen; in een uur tijd komen er dan zo’n 20 kisten binnen, waar ze normaal zo’n beetje de hele dag voor hebben…

En als die dan allemaal tegelijk weer weg willen, dan heb je wel eens file..

Op een enkele Lufthansa regional na, hebben we dan het veld zo’n beetje voor ons alleen…

Oh ja, achter ons stonden er ook nog een paar!

En ‘s avonds om zes uur komt iedereen weer terug en begint het hele verhaal nog een keer!

Eén van de redenen dat we voor ons huidige appartement gekozen hebben, is dat er een gigantisch park net om de hoek is. We hadden al een ander apartement gezien, wat helemaal geweldig was, alleen lag het in een gribus-buurt, met nergens een speelplaats voor Marij in de buurt.

En hier hebben we letterlijk om de hoek een prachtig park, met een grote zandbak met verschillende speeltuigen én elke dag weer andere kinderen!

en daar gaan we dus met Marij ook regelmatig heen, zelfs midden in de winter!

er is bijvoorbeeld een koe…

En er is natuurlijk zand, dus met een schepje en wat vormpjes kun je uren bezig zijn… Overigens vinden alle kinderen dat, dus het gebeurt nog wel eens dat als we onze voorraad zandbewerkingsartikelen omkieperen dat er dan een bende jong grut op af stormt om de voorraad te plunderen… Maar dat geeft niet, want dan bietst Marij ergens anders wel weer een schepje terug! Alleen als je weggaat wel ff de zandbak rond om je eigendommen te vergaren!

En soms, als je geluk hebt, wil er wel zomaar iemand even met je op de wip!

En ik heb als jongen van het platteland nooit zoveel opgehad met de stad, want ik wil ook nog wel wat natuur om me heen, maar hier in het park leeft vanalles: we hebben al kleine bonte spechten gezien, een groene specht, allerlei kleine vogeltjes waaronder een aantal boomklevers (of -kruipers, ik weet nooit welke nou welke zijn…) én midden in de winter al een paar eekhoorns! Waarschijnlijk zij die hier zo wild dat ze in de zomer het brood uit je handen komen roven… En er zijn natuurlijk eendjes in de vijver, dus als we nu de jassen aandoen roept Marij standaard "eendjes!"

Ik denk dat als het weer lekkerder wordt, dat we hier aardig wat tijd gaan doorbrengen…

Ja, ja, Ik weet het, het werd hoog tijd…

Maar hier komt dan het eerste logje uit Leipzig! Na een geweldige trouwdag hebben we het zeker 2 dagen rustig aan kunnen doen, toen moesten we beginnen met het inpakken voor de verhuizing. Gelukkig kregen we daar professionele hulp bij: Niek, de vader van Marjon heeft 3 dagen meegeholpen met inpakken, en mede daardoor was alles de 25e klaar om ingeladen te worden. Gelukkig hebben we het verhuizen zelf uitbesteed, als we dat erbij hadden moeten doen, waren we waarschijnlijk overspannen geworden…

Nu hoefden we alleen maar te kijken hoe alles in de vrachtwagen geladen werd, en hadden we zelf tijd om samen met ons Pap en ome Kees te werken aan de oplevering van ons huis: vloerbedekking eruit, laminaat eruit, enzovoort. ‘s Avonds hadden we zo gelukkig het meeste al gehad en konden we naar Leipzig reiden waar het Grote Uitpakken En Opbouwen op ons stond te wachten.

De verhuizers brachten alles weer netjes naar boven, maar de rest moesten we natuurlijk zelf doen: alles moet weer een plekje krijgen. Gelukkig kwamen de hulptroepen uit Balgoy en Grave (lees; ons Pap en ome Kees) weer opdraven om ons te helpen, en na een dag of 3 hadden we het wel weer zo’n beetje leefbaar; we hoefden "alleen" nog maar ff een keuken te plaatsen…

Al die tijd, zo ongeveer een week, had ons Mam op Marij gepast, want als er zo’n kleine rondhuppelt neemt je productie drastisch af, en dat konden we er niet bijhebben. Maar nu werd het toch wel weer tijd om het gezinnetje compleet te maken! En dus reden we weer terug naar Nederland, voor de zoveelste keer in korte tijd…

Daar hadden we nog een paar dagen om het huis in Sittard definitief klaar te maken om opgeleverd te worden, en daarna zijn we toen met z’n 3en "definitief" naar Leipzig gereden.

Daar moesten we nog ff beslissen wat voor keuken we zouden kopen, en na een paar dagen rondgeneusd te hebben, kozen we toch maar gewoon voor een IKEA keuken. Omdat ons Pap in diezelfde tijd een nieuwe knie kreeg, kwam de cavalerie uit Zuidland weer opdraven, en met de stationcar van de Pa van Marjon reden we op zaterdagmiddag naar de IKEA om even een keukentje in te laden.

Nou eh, was dat nou niet zo’n geweldig idee… Ben je wel eens op zaterdagmiddag naar de IKEA geweest? Nee? nou, houden zo…

Het was, zeg maar, "gezellig druk", maar dan zonder het gezellig… Om 6 uur hadden we alles in de achterbak van 2 auto’s geladen, behalve het aanrechtblad, dat was zo groot dat we het met geen mogelijkheid meekregen, dus dat werd nabezorgd. Tegen de tijd dat we thuis waren, was het hoog tijd voor weer eens een keer afhaalchinees…

De volgende dagen hebben Pa en ik samen de keuken geplaatst. Tegen die tijd hadden we ook het fototoestel weer tevoorschijn gehaald, dus we hebben zelfs wat foto’s!

Hier staat het framewerk al.

En hier zijn we aan de afwerking bezig.

Marij hielp natuurlijk ook heel goed mee, bijvoorbeeld met het in elkaar zetten van een nieuwe boekenkast…

En nu is het huis zo’n beetje af…

We moeten nog wat plinten in de logeerkamer, en de schilderijen moeten nog opgehangen worden, en we hebben ook nog wel wat dozen waar we de inhoud nog ff een plekje moeten geven, maar we wonen! En de nieuwe bank is er ook!

Deze week had ik nog vakantie, en we zijn weer even naar Nederland geweest, maar onderweg in de auto zeiden we tegen elkaar: "We zijn weer onderweg naar huis…" Gek hè, hoe snel dat kan gaan…

Van het huis zelf hebben we nog geen foto’s, maar wel van het uitzicht vanuit ons huis!

Hier het uitzicht vanuit de woonkamer, met op de voorgrond de Thomaskirche, waar Bach begraven ligt en Mozart nog het orgel bespeeld heeft, en wat verder weg zie je de toren van de Nicolaikirche met het op een na grootste orgel (of zo) van Duitsland: 5 manualen en 106 registers. Het is pas helemaal gerenoveerd en nu computergestuurd… Tot zover deze werving van de VVV van Leipzig….

En hier het uitzicht op het nieuwe gemeentehuis; ons eigen "Zweinstein"…!

Vanuit de keuken en de slaapkamer kijk je uit op het park, waarover later meer, en de Lutherkerk.

En tot slot, nog een mooie van "Zweinstein"!

Na 17 jaar in zonde geleefd te hebben was het de 18e eindelijk zover…

We zijn getrouwd!!!

En wat een geweldige dag was het! Voor de mensen die er niet bij konden zijn, volgt er nu een fotoreportage, en voor de mensen die er wel bij waren, maar nog eens na willen genieten, ook! De foto’s die nu volgen zijn nog niet de "officiële", want de fotograaf ging de volgende dag op vakantie, maar dit zijn foto’s die we van diverse vrienden en familie gekregen hebben. Bij deze dus alle fotografen bedankt!

‘s Morgens werd ik min of meer subtiel verzocht "op te rotten", want ik mocht natuurlijk de jurk nog niet zien… Dus ik naar tante Bets toe, om daar mijn pak aan te trekken en me voor te bereiden op de rest van de dag.

Natuurlijk was ik veel te snel klaar, dus nadat ik anderhalf uur daar als een gekooide tijger had rondgelopen, mocht ik eindelijk bij de bruid aanbellen, nou ja, bij ons pap en mam dan…

En toen zag ik dus voor het eerst DE JURK…

De eerste foto is ongeveer 10 seconden later genomen, toen we samen bij ons pap en ons mam weer binnenkwamen.

Daarna de eerste daggasten verwelkomen, o.a. Barry en Allison uit Engeland, en Norbert en Angelica uit Duitsland.

Daarna de officiële fotosessie…

In verband met het slechte weer hadden we de tuin van Tante Trees uitgezocht als "reservelocatie", maar dit bleek een TOPlocatie te zijn!!! Tante Trees, bij deze alsnog een keer bedankt!

Daarna was het tijd voor de eigenlijke trouwerij. Wij hadden gedacht gewoon in onze Honda naar Wychen te rijden, maar daar dacht de familie anders over, dus werd de mercedes van Geert gecharterd!

En eerlijk is eerlijk, ook dit was TOP! Geert, ook jij hartstikke bedankt!!!

Daarna dus de trouwerij in het kasteel van Wychen, waar behalve de daggasten nog heel veel familie en vrienden waren gekomen om ons "bij te staan" (of uit nieuwsgierigheid, dat kan natuurlijk ook…). In ieder geval was het een hele mooie ceremonie, waarna we door de ambtenaar werden voorgesteld met: "Dames en heren, mag ik u voorstellen: de Heer en Mevrouw Van Haren!".

Daarna moest er natuurlijk met wat rijst worden gegooid, voordat we naar Balgoy terug konden om te gaan feesten!

In de zaal bij Ome Teun en Tante Sjan hebben we, voordat we aan de champagne gingen, het officiële statieportret en de verplichte familiefoto’s gemaakt.

Kyra was bruidsmeisje, en mocht de ringen aanreiken in het kasteel, daarom mocht ze natuurlijk haar "prinsessejurk" nog een keer aan, en Marij had natuurlijk ook voor de gelegenheid een prachtige jurk aan… Bovendien loopt ze net, en ze heeft dan ook de hele dag dapper rondgestapt en de show gestolen!

Na het geweldige diner kwamen de andere gasten, en kon de avond natuurlijk geopend worden met de traditionele openingsdans… Nou hebben we tot goud-ster gedanst, kennen de prachtigste figuren, maar ja, met zo’n jurk was het héél voorzichtig schuifelen, kleine pasjes, en nóg zijn we 10 keer gestruikeld…

En toen ging het feest natuurlijk goed los… Met een geweldige band, en geweldige optredens van de familie en de harmonie-delegatie uit Sittard, en met optredens van diverse gasten en familie, en veel zingen, en en en…..

En voor je het weet is het half 2, zijn er broodjes met gebakken ei en koffie, en neemt iedereen afscheid. Dan nog een bakje koffie met Ome Teun en Tante Sjan, en om kwart over drie bracht Ome Teun ons naar Hoogeerd, waar we de bruidssuite tot onze beschikking hadden… En dan is DE DAG voorbij, en resten alleen de herinneringen… Wil je die met ons delen, kom dan maar naar Leipzig, om de foto’s en de DVD te bekijken!

Het is alweer ff geleden dat ik beloofde weer wat vaker te schrijven, maar het is er nog niet echt van gekomen. Zoals de meeste van jullie wel weten staat er nogal wat op stapel, en met het vele heen-en-weer gereis van de laatste tijd ben ik er niet echt aan toegekomen. Maar nu is er weer wat inspiratie, dus laat ik jullie maar weer eens op de hoogte stellen van alles wat er zo gebeurd is.

Als eerste dan maar het werk. Inmiddels begint Leipzig echt “Homebase” te worden, dat wil zeggen dat ik hier nu wel zo’n beetje weet hoe het gaat; er begint echt routine in te komen, en dat is fijn, want dan is de ergste stress er tenminste af. Ik ga nu weer op m’n gemak naar het werk, dat is in het begin wel anders geweest. Maar nu begint het weer gewoon op werk te lijken, en dat is maar goed ook.

Verder hebben we natuurlijk de projecten Huwelijk en Verhuizing lopen, en dat tegelijkertijd, en gelukkig begint er in beide nu ook schot te komen. De voorbereidingen voor onze trouwdag lijken ook bijna te zijn afgerond, en ook de verhuizing begint vorm te krijgen. We hebben een mooi appartement aan de rand van het centrum van Leipzig gevonden, en daar willen we dus eind januari naartoe gaan. En dat alles gecombineerd met het feit dat Marjon en Marij voornamelijk in Sittard zaten, en ik voornamelijk hier in Leipzig. Gelukkig zijn Marjon en Marij twee keer een week met de trein hiernaartoe gekomen, want anders hadden we elkaar wel erg lang niet gezien. Ik ben wel een paar keer tussendoor “even” naar huis geweest, maar 600 km rijden, dat doe je ook niet zo maar ff. En toen moest ik dit jaar met de kerst werken… Nou weet je natuurlijk in mijn branche dat dat erbij hoort, maar nu kwam het wel erg rottig uit. Ik moest de 24e en de 25e vliegen, dan had ik 2 dagen vrij, en dan moest ik weer vliegen. Op en neer gaan had geen zin, daar was de tijd te kort voor, en Marjon hierheen laten komen ging ook niet echt, dus leek het er op dat ik met de kerst alleen zou zitten. Gelukkig wilden ons pap en mam wel naar Leipzig komen, zodat ik toch noch een leuke kerst heb gehad. Eerste kerstdag kwam ik laat terug, maar heb ik voor mezelf nog een lekker kerstmaaltje in elkaar gedraaid, en op 2e kerstdag namen ons pap en ons mam het konijn mee uit Balgoy, dus dat is ook prima gelukt!

Vandaag zijn we samen hier de stad in geweest om voor een trouwpak voor mij te kijken, en ook dat lijkt gelukt te zijn. Nu heb ik ze net uitgezwaaid en zit ik dus weer in m’n eentje hier, maar wel met een heel ander gevoel dan vlak voor de kerst, toen ik in m’n eentje hier naartoe reed. Nu moet ik nog 3 dagen werken, en dan ben ik met oud en nieuw weer een paar dagen vrij, en dan rijd ik weer naar Holland… Maar zoals gezegd; er begint schot in te komen, vanaf 13 januari heb ik 3 weken vakantie, en dan gaan we trouwen! Inmiddels heb ik er echt heel veel zin in, en ik hoop en verwacht dat het een prachtige dag gaat worden. En daarna nog even ertegenaan, voor de verhuizing, en dan begint er weer een nieuwe fase in ons leven.

Natuurlijk vind ik het jammer dat we uit Nederland weggaan, dat we uit Sittard weggaan, dat ik daar met de harmonie moet stoppen, dat we de familie en vrienden minder gaan zien, maar ik zal wel heel erg blij zijn als Marjon en Marij hier zijn, en we weer een “normaal” gezinnetje gaan vormen, want zoals het nu gaat is het ook maar behelpen…

Na flink wat vertraging heb ik vorige week eindelijk mijn checkvlucht gehad, (en gehaald) en ben ik nu dus officieel in dienst van Air Berlin, hoewel ik nog een proeftijd heb van 6 maanden.

Dat betekent dat ik vanaf nu dus in Leipzig gestationeerd ben en ik schrijf dit dus vanuit mijn "nieuwe", tijdelijke appartement. Voor de mensen die niet weten waar Leipzig ligt:

een kaartje ter orientatie…. (zoals altijd: aanklikken voor vergroting)

Zo’n 600 km vanaf Sittard en Balgoij en 700 km vanaf Zuidland. Verweg dus….

Voorlopig heb ik een apartement in onderhuur. Dit is in een nog niet gerenoveerd pand. Het appartement zelf is mooi, met een parketvloer en mooie ornamenten aan het plafond, maar de nadelen zijn dat er geen badkamer is en dat er geen cv in zit. Dat betekent dat er een douchecelletje in de keuken ingebouwd is, dat de w.c. buiten in het trapportaal is en dat ik een ouwerwetse kolenkachel heb. Dit laatste heeft dan echter weer z’n charmes; af en toe de kelder in om een emmertje kolen te halen, een vuurtje stoken in de kachel en dan de kolen erop, en na 2 uur is de hele kachel doorgehit en blijft hij de hele dag/avond hitte afgeven. Ik vind het wel wat hebben, maar niet voor altijd!

Op het moment zijn Marjon en Marij op visite! Ze zijn met de trein aangekomen (6 uur!) en logeren nu in mijn appartementje. Heel erg gezellig, maar we kijken al wel naar een definitieve oplossing; er zijn genoeg appartementen te krijgen in Leipzig, dus we verwachten binnenkort wel iets gevonden te hebben wat aan al onze eisen voldoet en dan gaan we dus maar een poosje hier wonen, totdat ik terug kan naar een station in de richting van Nederland. Maar voorlopig zit ik dus in DIT appartement:

Let op de kachel !

Met natuurlijk ook een keuken (met douche!)

Zoals gezegd, het is echt een appartement met karakter, en voorlopig heb ik het hier best naar m’n zin. Binnenkort wel weer eens wat over het vliegen!

Oh ja, en ik hoor regelmatig van mensen dat ze wel eens op mijn log kijken, dus bij deze aan al die mensen: schrijf eens een reactie, dan weet ik ook wie er kijkt!!